Elke aanvraag moederschapsrust steunt op artikel 39 van de Arbeidswet van 16 maart 1971. Op verzoek van de werkneemster moet de werkgever haar verlof geven ten vroegste vanaf de zesde week vóór de vermoedelijke bevallingsdatum, of de achtste week bij een meerling. Daarvoor bezorgt zij ten laatste zeven weken vóór de vermoedelijke bevallingsdatum een geneeskundig getuigschrift dat die datum bevestigt, negen weken bij een meerling. Vanaf de zevende dag vóór die datum mag zij niet meer werken, tot negen weken na de bevalling. Bevalt zij later dan voorzien, dan loopt de prenatale rust door tot de werkelijke datum.
Wie vóór de bevalling blijft werken, verliest die weken niet. De postnatale rust wordt op verzoek verlengd met de periode waarin zij vanaf de zesde week verder werkte, zodat er ten hoogste vijf weken doorschuiven (zeven bij een meerling). Sinds de wet van 12 juni 2020 tellen ook tijdelijke werkloosheid, arbeidsongeschiktheid en werkverwijdering tussen de zesde en de tweede week vóór de bevalling als gewerkte tijd. Bij de geboorte van een meerling komen er op verzoek twee weken bij. Blijft het kind na de eerste zeven dagen in het ziekenhuis, dan wordt de postnatale rust op verzoek verlengd met de duur van die opname, met ten hoogste vierentwintig weken. De laatste twee weken van een verlengde postnatale rust kunnen ten slotte worden omgezet in verlofdagen, op te nemen binnen acht weken.
Artikel 40 verbiedt elke handeling die op ontslag gericht is, vanaf het moment dat de werkgever van de zwangerschap weet tot een maand na de postnatale rust, behalve om redenen die vreemd zijn aan uw lichamelijke toestand. De sanctie is een forfaitaire vergoeding van zes maanden brutoloon. Artikel 40bis beschermt tegen de niet-hernieuwing van een tijdelijk contract, met drie maanden brutoloon. De FOD Werkgelegenheid vat het geheel samen op zijn pagina over moederschapsverlof voor werkneemsters in de privésector.