Vlaanderen is de regio waarvoor dit model in de eerste plaats is geschreven. De taal van de werknemer of de zetel van de moedermaatschappij doet voor het Taaldecreet niet ter zake: een Engelstalig contract voor een expat in Gent is als geschrift nietig, zodat de werkgever zich op geen enkele clausule kan beroepen, terwijl de werknemer al zijn rechten behoudt. Voor grensoverschrijdende situaties laat het decreet een bijkomende rechtsgeldige versie in een andere EU-taal toe, maar de Nederlandstalige tekst blijft verplicht.
Brussel heeft een eigen regime. In het tweetalige gebied gelden de gecoördineerde wetten van 18 juli 1966 op het gebruik van de talen in bestuurszaken: het contract volgt de taal van de werknemer, Nederlands of Frans, en de sanctie op een fout is de vervanging van het document, niet de nietigheid. Een onderneming met een Brusselse vestiging kan dit model zonder aanpassing gebruiken voor haar Nederlandstalige medewerkers, want het taalartikel verwijst naar beide regelingen; voor Franstalige collega's is een Franstalige versie nodig. Het criterium is steeds de exploitatiezetel waaraan de werknemer verbonden is, niet de maatschappelijke zetel.
Wallonië werkt met twee regelingen. Het Franse taalgebied valt onder het decreet van de Franse Gemeenschap van 30 juni 1982, dat het Frans oplegt met dezelfde nietigheidssanctie; het Duitse taalgebied rond Eupen werkt in het Duits, onder de gecoördineerde wetten van 1966. Een Vlaamse onderneming die een site in Namen of Luik opent, sluit voor dat personeel dus Franstalige contracten, ook als haar hoofdzetel in Antwerpen ligt. De federale regels over loon, arbeidsduur, opzegging en voordelen zijn wel identiek in de drie gewesten.