De jaarlijkse vakantie wordt geregeld door de wetten betreffende de jaarlijkse vakantie van de werknemers, gecoördineerd op 28 juni 1971, en door het koninklijk besluit van 30 maart 1967. Artikel 3 van de gecoördineerde wetten koppelt de duur van de vakantie aan de gewerkte en gelijkgestelde dagen van het vakantiedienstjaar. Het koninklijk besluit regelt het tijdstip: de dagen worden opgenomen binnen de twaalf maanden na het vakantiedienstjaar, dus uiterlijk op 31 december van het vakantiejaar. Artikel 64 voegt daar de bekende regels aan toe: tenzij de werknemer er anders om verzoekt, krijgt hij twee ononderbroken weken tussen 1 mei en 31 oktober, één ononderbroken week blijft in elk geval gewaarborgd en werknemers met schoolgaande kinderen krijgen voorrang tijdens de schoolvakanties. Halve dagen zijn alleen in drie gevallen toegestaan, met een verzetsrecht voor de werkgever als het werk erdoor wordt gestoord.
Het onderscheid tussen bedienden en arbeiders speelt vooral bij het vakantiegeld. Een bediende ontvangt zijn enkel vakantiegeld van de werkgever, als gewoon loon; een arbeider krijgt het van de Rijksdienst voor Jaarlijkse Vakantie of van een bijzonder vakantiefonds. De officiële uitleg staat op de pagina van de federale sociale zekerheid over de jaarlijkse vakantie en het vakantiegeld van werknemers.
Twee recente wijzigingen verdienen aandacht. Sinds 1 januari 2024 kunnen vakantiedagen die de werknemer niet kon opnemen wegens ziekte, ongeval, moederschapsrust of bepaalde andere schorsingen worden overgedragen en opgenomen binnen 24 maanden na het einde van het vakantiejaar (koninklijk besluit van 8 februari 2023). Tegelijk bepaalt het nieuwe artikel 31/2 van de wet van 3 juli 1978 betreffende de arbeidsovereenkomsten dat wie ziek wordt tijdens zijn vakantie de samenvallende dagen behoudt, mits hij de werkgever onmiddellijk verwittigt, zijn verblijfsadres meedeelt en steeds een geneeskundig getuigschrift bezorgt. Wie die dagen onmiddellijk na zijn ziekte wil opnemen, moet dat uitdrukkelijk vragen. Artikel 17bis van de gecoördineerde wetten kent ten slotte een aanvullende vakantie toe aan wie een activiteit aanvat of hervat met onvolledige vakantierechten.