De kernbepaling is artikel 8.21 van het Burgerlijk Wetboek. Een eenzijdige verbintenis om een geldsom te betalen levert enkel bewijs op als ze de handtekening bevat van wie zich verbindt, samen met de vermelding, door hemzelf geschreven, van de som voluit in letters. Elke afspraak die van die regel afwijkt, is nietig. Dat is een versoepeling ten opzichte van artikel 1326 oud BW, dat een handgeschreven formule zoals "goed voor" eiste, maar de kern blijft: een volledig getypte schuldbekentenis zonder handgeschreven bedrag in letters is geen volwaardig bewijs. U kunt de volledige tekst nalezen in de officiële geconsolideerde versie van Boek 8 Bewijs op Justel.
Daarnaast bepaalt artikel 8.9 BW dat een rechtshandeling met betrekking tot een som van 3.500 euro of meer moet worden bewezen door een ondertekend geschrift. Onder die grens zijn getuigen en vermoedens toegelaten, maar een akte blijft altijd de veiligste weg. Artikel 8.22 BW geeft de akte een vaste datum ten aanzien van derden vanaf haar registratie, wat nuttig kan zijn bij een latere boedelverdeling of een beslag.
Voor leningen gelden nog de artikelen 1892 tot 1907ter van het oud Burgerlijk Wetboek. Interest bedingen is toegelaten (art. 1905), maar de verhoging van de interest wegens vertraging mag nooit meer bedragen dan een half procent per jaar op het verschuldigd gebleven kapitaal (art. 1907, derde lid). Bij woeker kan de rechter de verplichtingen van de lener verminderen (art. 1907ter). Is er geen interest bedongen, dan loopt na een ingebrekestelling de wettelijke interest, waarvan de rentevoet elk jaar wordt vastgesteld op grond van de wet van 5 mei 1865. Het consumentenkrediet van Boek VII van het Wetboek van economisch recht speelt niet zolang de schuldeiser geen onderneming is. Voor een geschil is de vrederechter bevoegd tot 5.000 euro (art. 590 Gerechtelijk Wetboek), daarboven de rechtbank van eerste aanleg.