De wet van 3 juli 1978 betreffende de arbeidsovereenkomsten somt in artikel 32 de wijzen van beëindiging op: afloop van de termijn, voltooiing van het werk, de wil van een der partijen, de dood van de werknemer en overmacht. Het artikel begint met een voorbehoud voor de algemene wijzen waarop verbintenissen tenietgaan, en daar hoort het onderling akkoord bij. De grondslag zelf staat in artikel 5.70 van het Burgerlijk Wetboek: een contract kan worden opgezegd met de wederzijdse toestemming van de partijen. Die toestemming moet vrij zijn. Dwaling, bedrog, geweld of misbruik van omstandigheden maken de overeenkomst aanvechtbaar volgens artikel 5.33 BW.
Er is geen vormvereiste, maar zonder geschrift is het akkoord moeilijk te bewijzen. Het document wordt in het Nederlands opgesteld wanneer de exploitatiezetel in het Nederlandse taalgebied ligt, zoals het decreet van 19 juli 1973 voorschrijft. Voor een bestaand concurrentiebeding geldt artikel 65, § 2, dat via artikel 86 ook voor bedienden geldt: het beding heeft geen uitwerking bij een einde tijdens de eerste zes maanden, maar bij een akkoord daarna kan het wel uitwerking hebben, tenzij de werkgever binnen vijftien dagen na de stopzetting van de overeenkomst afziet van de toepassing. Een scholingsbeding volgt een gelijkaardige logica in artikel 22bis, § 6. Het budget van artikel 39ter en de wettelijke outplacementregelingen zijn gekoppeld aan een ontslag door de werkgever.
Volgens de administratieve instructies van de RSZ is een vergoeding die bij een beëindiging in gemeenschappelijk akkoord wordt betaald loon, zodat sociale bijdragen en bedrijfsvoorheffing verschuldigd zijn. Aan de kant van de werkloosheid kan de RVA zo'n vertrek beschouwen als werkloosheid door eigen toedoen; de RVA licht dat toe op zijn pagina over de gevolgen van een werkverlating zonder geldige reden voor uw uitkeringen. Sinds de hervorming van de werkloosheidsverzekering is het recht op uitkeringen bovendien in de tijd beperkt.