Het uitgangspunt is streng. Volgens artikel 9 van de Arbeidsovereenkomstenwet moet het contract voor elke werknemer afzonderlijk schriftelijk worden vastgesteld, uiterlijk op het tijdstip waarop hij in dienst treedt. Ontbreekt dat geschrift, dan gelden de regels van een contract van onbepaalde duur. Een handtekening op de tweede werkdag is dus al te laat.
Opeenvolgende contracten zonder onderbreking die aan de werknemer te wijten is, worden volgens artikel 10 vermoed één vast contract te vormen, tenzij de werkgever bewijst dat de aard van het werk of andere wettige redenen ze rechtvaardigen. Artikel 10bis biedt twee veilige routes: maximaal vier contracten van minstens drie maanden, samen hoogstens twee jaar, of met voorafgaande toelating van het Toezicht op de Sociale Wetten contracten van minstens zes maanden, samen hoogstens drie jaar. Werkt de werknemer na de einddatum gewoon door, dan maakt artikel 11 er een contract van onbepaalde duur van.
Voor de beëindiging geldt artikel 40. Tijdens de eerste helft van de looptijd, met een maximum van zes maanden, mag elke partij opzeggen met de gewone termijnen, op voorwaarde dat de opzeggingstermijn binnen die periode afloopt. Daarna kan opzeggen niet meer, en wie zonder dringende reden of onderling akkoord stopt, betaalt de vergoeding van artikel 40, § 1: het loon tot het einde, beperkt tot het dubbel van de opzeggingsvergoeding bij een contract van onbepaalde duur. Bij opeenvolgende contracten geldt de opzeggingsmogelijkheid enkel voor het eerste. De artikelen 37/9 en 37/10 voegen een ontslagregeling bij ziekte of ongeval toe.
De wet van 5 juni 2002 verbiedt dat een tijdelijke werknemer minder gunstig wordt behandeld dan een vaste collega, en de wet van 7 oktober 2022 verplicht de werkgever om de einddatum of de verwachte duur mee te delen. De FOD Werkgelegenheid vat de regels samen op zijn pagina over de arbeidsovereenkomst voor een bepaalde tijd en voor een duidelijk omschreven werk.