De basis is de cao nr. 85 van 9 november 2005 betreffende het telewerk, gesloten in de Nationale Arbeidsraad en aangevuld door de cao nr. 85bis van 27 februari 2008. Artikel 6, § 1 eist een schriftelijke overeenkomst uiterlijk op het ogenblik dat het telewerk begint, en een schriftelijk aanhangsel wanneer het telewerk in een lopende arbeidsovereenkomst wordt ingevoerd. Artikel 6, § 2 somt de minimale vermeldingen op: de frequentie en eventueel de dagen van telewerk en van aanwezigheid in de onderneming, de momenten van bereikbaarheid en de middelen daarvoor, de momenten waarop technische ondersteuning beschikbaar is, de regels voor de vergoeding van de kosten, de voorwaarden van een terugkeer naar de bedrijfslocatie en de plaats die de telewerker heeft gekozen. Ontbreekt het geschrift, dan heeft de werknemer volgens artikel 6, § 3 het recht om op de bedrijfslocatie te werken of er terug te keren. De FOD Werkgelegenheid vat die verplichtingen samen op zijn themapagina over huisarbeid en telewerk in de privésector.
Voor de kosten is artikel 9 streng: de werkgever stelt de apparatuur ter beschikking, installeert en onderhoudt ze, en vergoedt de kosten van verbindingen en communicatie. Gebruikt de werknemer zijn eigen computer, dan draagt de werkgever de installatie, de werking, het onderhoud en de afschrijving. Daarnaast aanvaarden de RSZ en de fiscus een forfaitaire kantoorvergoeding zonder sociale bijdragen of belasting, op voorwaarde dat het telewerk structureel is, dat wil zeggen minstens het equivalent van één werkdag per week. Het maximumbedrag wordt regelmatig geïndexeerd; wat erboven ligt, wordt als loon behandeld.
Drie andere teksten spelen mee. Volgens artikel 7 van de arbeidsongevallenwet van 10 april 1971 wordt een ongeval van een telewerker, behoudens tegenbewijs, geacht zich voor te doen tijdens de uitvoering van de arbeidsovereenkomst wanneer het gebeurt op de schriftelijk vermelde plaats en binnen de vermelde periode van de dag. De wet van 26 maart 2018, gewijzigd door de wet van 3 oktober 2022, verplicht werkgevers met minstens twintig werknemers om het recht op deconnectie in een cao of in het arbeidsreglement te regelen. Het Septemberdecreet (het decreet van 19 juli 1973) legt het Nederlands op wanneer de werknemer verbonden is aan een exploitatiezetel in het Nederlandse taalgebied; een document in een andere taal is nietig, zonder nadeel voor de werknemer. In het tweetalige gebied Brussel-Hoofdstad bepalen de gecoördineerde wetten van 18 juli 1966 de taal, namelijk die van de werknemer: daar past dit model voor een Nederlandstalige werknemer.