De kern van elke ontslagbrief van de werkgever staat in artikel 37, § 1, van de Arbeidsovereenkomstenwet. De kennisgeving moet op straffe van nietigheid het begin en de duur van de opzeggingstermijn vermelden. Een werkgever kan bovendien alleen opzeggen bij een ter post aangetekende brief, die uitwerking heeft op de derde werkdag na de verzending, of bij gerechtsdeurwaardersexploot. Een brief die u overhandigt of mailt, is nietig, ook als de werknemer voor ontvangst tekent: de werknemer kan die nietigheid niet dekken en de rechter stelt ze ambtshalve vast.
De termijn gaat volgens artikel 37/1 in op de maandag na de week waarin de opzegging ter kennis is gebracht. De duur volgt uit artikel 37/2, in weken, op basis van de anciënniteit op de dag dat de termijn ingaat. Voor contracten waarvan de uitvoering vanaf 1 augustus 2026 begon, bedraagt de termijn in de eerste zes maanden één week; voor oudere contracten blijft de vroegere opbouw van drie tot vijf weken gelden tussen drie en zes maanden. De FOD Werkgelegenheid publiceert de volledige tabel van de opzeggingstermijnen bij ontslag door de werkgever.
Was de werknemer al vóór 2014 in dienst, dan telt de termijn twee delen. Deel A volgt de regels van 31 december 2013, deel B de weken van het eenheidsstatuut vanaf 1 januari 2014, zoals de wet van 26 december 2013 bepaalt. Tijdens de opzegging mag de werknemer met behoud van loon solliciteren (artikel 41). Bij een opzeggingstermijn van minstens dertig weken heeft hij recht op outplacement volgens de wet van 5 september 2001 en op een budget voor inzetbaarheidsbevorderende maatregelen (artikel 39ter). Een werknemer van 45 jaar of ouder met een kortere termijn en minstens één jaar anciënniteit valt onder cao nr. 82. De cao nr. 109 geeft de werknemer het recht de concrete redenen van zijn ontslag te kennen.