Urzędy administracji publicznej stosują art. 32-33 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pełnomocnikiem może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych, a umocowania udziela się na piśmie albo zgłasza je do protokołu. Do akt składa się oryginał lub urzędowo poświadczony odpis (art. 33 § 3 KPA). Złożenie dokumentu podlega opłacie skarbowej na podstawie ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, z której zwolnione jest pełnomocnictwo udzielone małżonkowi, wstępnemu, zstępnemu lub rodzeństwu. W sprawach mniejszej wagi urząd może w ogóle nie żądać dokumentu od członka najbliższej rodziny lub domownika (art. 33 § 4 KPA). Odrębny reżim obowiązuje w urzędzie skarbowym: pełnomocnictwo ogólne z art. 138d Ordynacji podatkowej obejmuje wszystkie sprawy podatkowe, zgłasza się je elektronicznie na formularzu PPO-1 do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych i nie zastąpi go papierowe pełnomocnictwo ogólne z art. 98 KC.
Bank nie jest organem administracji, więc stosuje własne regulaminy. Większość banków przyjmuje pełnomocnictwo do rachunku, stałe lub jednorazowe, podpisane w oddziale w obecności pracownika albo dokument z podpisem poświadczonym notarialnie. Umocowanie wygasa ze śmiercią posiadacza rachunku i bank blokuje wtedy dostęp pełnomocnika. Nie należy mylić pełnomocnictwa z dyspozycją wkładem na wypadek śmierci z art. 56 Prawa bankowego, która jest odrębnym poleceniem wypłaty.
Sąd stosuje przepisy o pełnomocnictwie procesowym z art. 86-97 Kodeksu postępowania cywilnego. Pełnomocnikiem może być adwokat, radca prawny, współuczestnik sporu, osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia, a z rodziny rodzice, małżonek, rodzeństwo, zstępni i osoby w stosunku przysposobienia. Pełnomocnik dołącza dokument do akt przy pierwszej czynności procesowej (art. 89 § 1 KPC).
Pełnomocnictwo sporządzane za granicą najprościej udzielić przed konsulem RP, który poświadcza podpis albo sporządza akt notarialny. Dokument notarialny z państwa będącego stroną konwencji haskiej z 5 października 1961 r. wymaga apostille, a z pozostałych państw legalizacji. Do polskiego urzędu lub sądu trafia wraz z tłumaczeniem przysięgłym.